De plek waar jij gezien en gehoord wordt

JOU.

Van jouke, voor jou.

Ik ben Jouke.
En ik geloof dat goede begeleiding begint bij écht gezien en gehoord worden.

Ik merkte het al toen ik zelf nog begeleiding kreeg en in mijn werk met jongeren zie ik vaak hetzelfde terug:
er wordt veel over hen gepraat, maar te weinig met hen.
Goedbedoeld, professioneel, maar vaak zonder echt contact.

Dat maakt het moeilijk voor jongeren om zich open te stellen en voor ouders om te begrijpen wat er vanbinnen speelt.

Daarom kies ik bewust voor een andere manier van begeleiden: Ik sta naast jongeren, niet boven hen, niet tegenover hen.

Ik werk met jongeren die vastlopen in hun gevoel en gedrag, en vaak zelf niet goed kunnen uitleggen wat er aan de hand is.

Ik ga niet boven ze staan als professional, maar naast ze staan als gelijkwaardige.

We gaan in gesprek, niet omdat ze moeten veranderen, maar omdat ze mogen leren te praten over wat er in hen omgaat.

Vanuit daar kijken we naar concrete handvaten die toepasbaar zijn in de situaties waarin ze nu nog vastlopen.

Waarom op deze manier?

Omdat ik zelf vroeger als jongere ook vastliep, veel hulpverleners en experts zag, maar geen van hen er echt in slaagde om oprechte verbinding te maken. Ik wist toen al: dit kan anders.

Vanuit mijn eigen ervaring weet ik hoe het voelt om niet lekker in je vel te zitten, je emoties moeilijk te kunnen verwoorden en daardoor vast te lopen. Dan is het nodig dat iemand naast je gaat staan, je ziet en hoort en je tips kan geven waar je écht wat aan hebt.

Wat doe ik?

Meer over mij lezen?

'Thuiszitter'

Na mijn middelbare school zat ik een tijdje thuis, ik wist niet welke vervolgopleiding ik wilde doen en niks leek te passen.
Tot ik bijles ging geven en begreep dat gedrag, cijfers en labeltjes maar een klein deel van het verhaal van een kind vertellen. Ik ging uiteindelijk pedagogiek studeren, na verschillende stages en werk als individueel begeleider en zorgcoördinator was het tijd voor een volgende stap. Dat werd JOU.

Ik was op jonge leeftijd al heel gevoelig, ik wist niet goed hoe daarmee om te gaan. Het gevolg? Ik werd boos. Mijn ouders wisten niet goed hoe me te helpen en ik ging van plek naar plek voor wat extra begeleiding. Uiteindelijk kwam die er, maar het had veel mislukte pogingen nodig.

'Hoogbegaafd'

Toen bleek ik ook nog eens hoogbegaafd en waren er tal van experts die daardoor precies wisten hoe ik in elkaar zat... niet dus! Op jonge leeftijd vroeg ik al aan mijn ouders: 'Waarom zeggen mensen dat ze me begrijpen terwijl ze dat gewoon niet doen?'